Read Για μια χούφτα βινύλια by Χίλντα Παπαδημητρίου Hilda Papadimitriou Online

Για μια χούφτα βινύλια

Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος πλησιάζει τα σαράντα, αλλά ζει ακόμα με τη μαμά του και απασχολείται σε δουλειές ρουτίνας στη ΓΑΔΑ. Και τώρα, για πρώτη φορά, του αναθέτουν τη διαλεύκανση μιας ανθρωποκτονίας. Πρέπει να βάλει τα δυνατά του να βρει τον δολοφόνο, αφού λαχταράει να κάνει καριέρα ντετέκτιβ, σαν τους ήρωες των αστυνομικών βιβλίων που διαβάζει. Εντούτοις, η δολοφονΟ αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος πλησιάζει τα σαράντα, αλλά ζει ακόμα με τη μαμά του και απασχολείται σε δουλειές ρουτίνας στη ΓΑΔΑ. Και τώρα, για πρώτη φορά, του αναθέτουν τη διαλεύκανση μιας ανθρωποκτονίας. Πρέπει να βάλει τα δυνατά του να βρει τον δολοφόνο, αφού λαχταράει να κάνει καριέρα ντετέκτιβ, σαν τους ήρωες των αστυνομικών βιβλίων που διαβάζει. Εντούτοις, η δολοφονία του συλλέκτη δίσκων βινυλίου Σταμάτη Παυλίδη αποδεικνύεται πιο περίπλοκη απ' όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια παρέα ανθρώπων που όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Και ο Χάρης θα αναρωτηθεί: "Μα είναι δυνατόν να σκοτώσει κανείς για μια χούφτα βινύλια;"....

Title : Για μια χούφτα βινύλια
Author :
Rating :
ISBN : 9789605665814
Format Type : Paperback
Number of Pages : 344 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Για μια χούφτα βινύλια Reviews

  • Helen Ροζουλί Εωσφόρος Vernus Portitor Arcanus Ταμετούρο Αμούν Arnum
    2019-01-27 06:04

    Το βιβλιο εχει εξαρχής ενδιαφέρον και σε καθηλώνει με μια πολυ απλή αλλα ενδιαφέρουσα αφήγηση καταστάσεων και γεγονότων που εκτυλισσονται στο κέντρο της Αθήνας και τα γειτονικά σοκάκια ...Οι πρωταγωνιστες ειναι αληθινοί και αξιόπιστοι ως προς την αφοσίωση τους στη φιλία την αλληλεγγύη την αγάπη το ενδιαφέρον την κατανόηση!Ο αστυνόμος Χαριδημος απλός λιτός και απέριττος γιος μαμάς "Ελληνίδας"τόσο όμορφα προσαρμοσμένος σε μια ζωη που παραπαίει ανάμεσα στην υγιή συναισθηματική εξέλιξη ενός σαραντάρη και στην αποκλίνουσα συμπεριφορά ενός εξαρτημένου ψυχικά και νοητικά ανθρώπου απο παιδικά ψυχαναγκαστικά κατάλοιπα!Οι φόνοι που γίνονται στην παρούσα φάση αλλα και κάποια φαντάσματα του παρελθόντος μας οδηγούν σε ενα και μονο κίνητρο: τα θύματα ειναι συλλέκτες κλασικών δίσκων βινυλίου κάποιοι απο τους οποίους εχουν μεγάλη αξία, τόσο υλική όσο και συναισθηματικοί.Ένοχοι,συνένοχοι,αξίες φιλίας και εντιμότητας,ζήλειες,ανεκπλήρωτα όνειρα,αποτυχημένοι έρωτες και πουλημένες συνειδήσεις εμφανίζονται μπροστά μας σαν αποτυχημένες διαφημίσεις ......Όλο αυτο το συνονθυλευμα ανθρώπων συμπλεγματικων που κρύβονται και κρύβουν....αλλα και καταστάσεων καθημερινής ζωής με ρεαλιστικά γεγονότα και σκοτεινά σημεία καλείται να διαλευκάνει ο θλιβερά και μίζερα συμπαθητικός ντετέκτιβ μας! Αν τα καταφέρει θα λάβει την απόλυτη προσωπική καταξίωση, γι αυτο και μάχεται μέχρις εσχάτων,υπερβαίνει εαυτόν και τολμάει ίσως για πρώτη φορά να ονειρεύεταιΣτο τελος ο "αθώος" δολοφόνος με την ομολογία του και μια σειρά ανατρεπτικών γεγονότων και καταστάσεων οδηγούν τον αστυνόμο στην φαινομενική αυτοπραγμάτωση του και στην αρχη μιας άλλης πραγματικότητας ,εκτός συνόρων.....τόσο υπαρκτών όσο και απελερευθωτικών!Καλή ανάγνωση. Πολλούς ασπασμούς.

  • Chrissa Vasileiou
    2019-01-31 08:21

    Πολύ κακό "για μια χούφτα βινύλια"...Το βιβλίο της Χίλντας Παπαδημητρίου αναφέρεται σε γεγονότα και ήρωες που μιλάνε με εκφράσεις της εποχής μας,βρίσκονται παντού γύρω μας και κινούνται στο κέντρο της Αθήνας.Η ιστορία είναι αρκετά απλή και το βιβλίο διαβάζεται πολύ ευχάριστα,αν ξεχάσει κάποιος πως διαβάζει ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ μυθιστόρημα κι όχι απλά την ιστορία ενός μαμάκια αστυνομικού και των στρυφνών συγγενών του.Οι χαρακτήρες είναι ρηχοί,στην πλειονότητά τους κακιασμένοι κι αντιπαθητικοί,χωρίς πολλές φορές να εξηγείται ο λόγος.Απλά έτσι είναι.Το στόρυ του βιβλίου είναι επιφανειακό,χωρίς βάθος,χωρίς καθόλου μα καθόλου σασπένς(αστυνομικό,χελόου;;!!)και το τέλος του εντελώς ασαφές.Ποτέ δεν μάθαμε τον πραγματικό ένοχο αλλά και την πραγματική-πραγματική αιτία.Ποιος είχε δίκιο τελικά;Τι απέγιναν οι ήρωες;Γιατί έπρεπε όλες οι ιστορίες να καταλήξουν ΤΟΣΟ φλου;!Μου δόθηκε η εντύπωση πως η συγγραφέας απλά "ξεπέταξε" το τέλος,είτε γιατί βαρέθηκε να γράψει άλλο είτε γιατί δεν ήθελε να ξεπεράσει το όριο των σελίδων που σκόπευε να γράψει.Ενώ υπάρχουν πολλά flashback και ανούσιες πολλές φορές περιγραφές γεγονότων και καταστάσεων,εκεί που θα έπρεπε να δοθεί ιδιαίτερο βάρος κατά την άποψή μου δε δόθηκε.Εννοείται πως η μουσική θα είχε πρωτεύοντα ρόλο σε ένα τέτοιο βιβλίο - από τον τίτλο φαίνεται,άλλωστε.ΟΜΩΣ το πολύ το "Κύριε Ελέησον" το βαριέται όποιος δεν έχει επαφή με τα βινύλια ή το συγκεκριμένο είδος μουσικής ή τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες.Η Χίλντα Παπαδημητρίου,έχοντας για πολλά χρόνια το δισκάδικο στην Καλλιθέα,έχει πολλές γνώσεις και για τη μουσική και για τα βινύλια,και μπράβο της!Και οι γνώσεις της αυτές ξεχειλίζουν στο βιβλίο.ΑΛΛΑ προσωπικά κουράστηκα να διαβάζω γι' αυτά,βαρέθηκα!Ομολογώ την ασχετοσύνη μου για την εποχή,για τους ροκάδες,για τα βινύλια και για τα υπόγεια μαγαζάκια με τις συλλογές συγκροτημάτων που έχουν θαφτεί στη λήθη χρόνια πριν τον ερχομό του Millenium.Αν τα "Βινύλια" ήταν άλλο είδους βιβλίου-δεν ξέρω βέβαια ποιο θα μπορούσε να είναι-ίσως το αντιμετώπιζα αλλιώς..Ως αστυνομικό όμως,ακόμα και soft αστυνομικό,δεν μπορώ να του βάλω περισσότερα από 2 αστεράκια.Και να τρέξω να ψάξω ξανά τον πρώτο Σκανδιναβό ή Αμερικάνο συγγραφέα του είδους που θα βρω στη βιβλιοθήκη μου,να ξαναπάρω τη δόση μου.Για μένα,αυτοί είναι σαν τη χλωρίνη γνωστής μάρκας - αυτούς ξέρω,αυτούς εμπιστεύομαι.Και ευτυχώς ποτέ δεν με απογοητεύουν!

  • Athena
    2019-02-10 05:05

    Το μυθιστόρημα της Χίλντα Παπαδημητρίου μου φάνηκε αρκετά απλοϊκό. Ναι μεν η συγγραφέας φάνηκε να προσπαθεί να δημιουργήσει ολοκληρωμένους χαρακτήρες, αλλά στην προσπάθεια της αυτή αναλώθηκε αρκετά σε περιγραφές που καταντούσαν κουραστικές. Επίσης, υπήρχε έλλειψη του στοιχείου του σασπένς, που είναι απαραίτητο στοιχείο ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Κάπου μέσα στις περιγραφές και στα ανούσια flashback χάθηκε η αγωνία και το ενδιαφέρον για την επίλυση του μυστηρίου.

  • Panos Anagnostopoulos
    2019-01-23 07:08

    "Ελεάνα ΓαρίνηV for βινύλιαΘα έλεγα ότι το βιβλίο αυτό είναι βγαλμένο μέσα από τις ζωές μας αν στη σελίδα δύο δεν έπεφτε ξερός ο πρώτος δολοφονημένος. Ευτυχώς μέχρις στιγμής οι φίλοι και γνωστοί δείχνουν τρομερή αυτοσυγκράτηση και όλα δείχνουν ότι θα πάνε από φυσικά (σχεδόν) αίτια. Το "Για μια χούφτα βινύλια" δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε ανθρώπους που εκφράζονται μέσα από τη μουσική. Σίγουρα όμως αυτοί θα το απολαύσουν περισσότερο, αναγνωρίζοντας τους κώδικες, τις εμμονές, τη σημειολογία του μουσικού μικρόκοσμου αλλά και τα "αρρωστάκια" του. Η τελετουργία της επιλογής σε μια κασσέτα, η ειδωλολατρία του βινυλίου, η κοινωνία του δισκάδικου, οι τίτλοι τραγουδιών ως μέρος της κουβέντας, οι φιλίες που κάνεις συνεχίζοντας κάποιο γνωστό στίχο που είπε ο άλλος: για άλλους μπορεί να είναι ένας παράλληλος κόσμος, για κάποιον όμως που έχει περάσει από αυτή τη σέχτα τα χαμόγελα σε κάθε σελίδα του βιβλίου θα είναι αναπόφευκτα.Πέρα από το νοητό αυτό πρωταγωνιστή που είναι η μουσική, το ίδιο καλοδουλεμένα και οικεία είναι πρόσωπα που κινούνται μέσα και έξω από αυτόν. Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί, τρωτοί και γοητευτικοί, κατανοητοί αλλά και πολυεπίπεδοι. Είναι λίγο από τη θειά σου η συντηρητικοαριστερή, από τον ξάδερφος σου τον μαμάκια, από τη ντράμα-κουήν φιλενάδα σου στο σχολείο που τη γουστάρανε όλοι, το καλοκάγαθο παλικάρι της διπλανής πόρτας... τους ξέρεις αυτούς τους ανθρώπους, έχεις ζήσει ιστορίες μαζί τους, ή με κομμάτια τους και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να χαμογελάς.Και σαν κάθε αστυνομικό βιβλίο που σέβεται τον αυτό του, η αγωνία χτίζεται σελίδα-σελίδα, ακόμα και όταν αποκαλύπτεται ο δολοφόνος (ναι, ναι ο μπάτλερ ήταν) η εξέλιξη παραμένει ρευστή και ανατρεπτική. Το βιβλίο παραμένει κολλημένο στα δάχτυλά σου ξενυχτάς μαζί του, αργείς το πρωί στη δουλειά και συνεχίζεις να το διαβάζεις κρυφά κάτω από τα έγγραφα που έχεις μπροστά σου, στα φανάρια οδηγώντας σπίτι, την ώρα που ο τροχονόμος σου κόβει κλήση.Το κακό βέβαια του να ξέρεις το συγγραφέα ενός βιβλίου είναι ότι σε κάνει τον ίδιο ντετέκτιβ. Ψάχνεις να βρεις τι χαρακτηριστικά ξεσήκωσε από ποιόν, Ποιές περιγραφές ταιριάζουν σε τί. Αυτά τα ερωτήματα ποιός αστυνόμος Χαρίδημος θα τα απαντήσει...χμμμμ...."Original review : http://www.mic.gr/books.asp?id=37391

  • Πάνος Τουρλής
    2019-01-21 06:59

    Όσοι διαβάζετε Αθηνά Κακούρη, Πέτρο Μάρκαρη, Τεύκρο Μιχαηλίδη και σας αρέσει συνεχίστε να τους διαβάζετε. Το βιβλίο δε μου άρεσε. Το μόνο θετικό είναι η πλοκή και ο πραγματικός δολοφόνος. Μη φανταστείτε τίποτα περίπλοκα τρίγωνα και τετράγωνα, απλοί καθημερινοί σημερινοί άνθρωποι, με τα πάθη και τα λάθη τους. Τα τραγούδια σε βάζουν στο κλίμα (αν κι εγώ δεν έχω σχέση, το ομολογώ), οι δίσκοι βινυλίου είναι ένα καινούργιο για μένα πεδίο που η συγγραφέας με καλωσόρισε ευχάριστα. Γνώρισα τη αγωνία των συλλεκτών, το μέλλον μιας τέτοιας συλλογής, τους λόγους παροπλισμού του βινυλίου, αν και η ποιότητα ακουστικής της μουσικής του είναι αξεπέραστη.ΟΜΩΣ....είναι επιφανειακό, ρηχό, χωρίς βαθύτερα σιυναισθήματα και σκέψεις, τρελή επιμονή στην ώρα (από το γεγονός ότι οι επικεφαλίδες των επιμέρους κεφαλαίων αναγράφουν την ώρα και το μέρος των δρώμενων και η πρώτη παράγραφος ξεκινάει ακριβώς το ίδιο (η ώρα ήταν... ή κοίταξε το ρολόι της) μέχρι το γεγονός ότι οι ήρωες κοιτάνε ΣΥΝΕΧΕΙΑ την ώρα! ειδικά κάπου στη μέση μέσα σε 20 σελίδες περίπου κάθε τρίτη παράγραφο ο ήρωας έβλεπε το ρολόι του, έλεος!!!!!!!!). Δεν είχαν με τι να ασχοληθούν, με τιι να περάσουν την ώρα τους για να κυλήσει η πλοκή, δεν με άγγιξαν, δεν τους συμπαραστάθηκα.Επίσης έχω αντιρρήσεις σε δύο σημεία: τα έργα της Αγκάθα Κρίστι στα ελληνικά είναι περίπου 90 (γύρω στα 87 μάλλον, τα έχω όλα, θα τα μετρήσω), πώς είναι δυνατόν λοιπόν να θες εφτά χρόνια αν διαβάζεις ένα κάθε βδομάδα; (σελ. 37), το πολύ να θες 2 με 2.5 χρόνια. Πάμε παρακάτω. Στη σελίδα 277: "Χωρίς να το καταλάβει, το ποτήρι τής έφυγε από το χέρι κι έγινε χίλια κομμάτια. Είδε το χέρι της ματωμένο και τότε μόνο κατάλαβε ότι είχε κοπεί..." (πώς κόπηκε; έκανε γκελ το γυαλί; γιατί το ποτήρι δεν έσπασε στα χέρια της αλλά έπεσε από τα χέρια της!).Επιφανειακό και ρηχό, χωρίς ατμόσφαιρα αλλά έκανα υπομονή για να το τελειώσω και το φινάλε κάπως με αντάμειψε.

  • Johnny(My Realm Of Books)
    2019-01-24 06:06

    Αρχικα αυτο το βιβλιο δεν ειναι αστυνομικο! Και κυριοτερα δεν σου αποκαλυπτεται ο ενοχος επειδη ο αστυνομικος τιθεται σε διαθεσιμοτητα...θα εβαζα ενα αστερακι αλλα εχει χαρη που συμπαθησα τον χαρακτηρα του επιθεωρητη Χαρη Νικολοπουλου...

  • Anastasia
    2019-02-07 08:14

    Καλογραμμένο,με αρκετό σασπένς κσι δόσεις χιούμορ,ειδικά η σχέση του γιου με την ελληνίδα μάνα....Το μόνο που με χάλασε ήταν το φινάλε,έκανε κοιλιά,πάνω στο σημείο που το στορυ απογειώθηκε.Πάντως προσδοκώ και για την επόμενη ιστορία του έλληνα ~wanna be- Ηρακλή Πουαρό!

  • Michael Kotsarinis
    2019-02-03 02:07

    Στην πράξη κλίνω περισσότερο προς 2,5 αστέρια καθώς το τέλος δεν ήταν αντάξιο του υπόλοιπου βιβλίου. Πείτε με παλιομοδίτη αλλά όταν διαβάζω ένα αστυνομικό περιμένω το τέλος (ασχέτως αν είναι καλό ή κακό ή αν έχει ανατροπές κλπ) να είναι σαφές και να «κλείνει» την ιστορία. Εδώ έχουμε ακριβώς το αντιθέτο, η ιστορία μένει κατά κάποιο τρόπο ανολοκλήρωτη, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Και είναι κρίμα γιατί δεν υπήρχε κανένας λόγος να συμβεί αυτό. Λες και η συγγραφέας δεν μπορούσε να αποφασίσει πως θα την τελειώσει και προτίμησε τη φυγή.Κρίμα γιατί αδικείται το υπόλοιπο βιβλίο που είναι γραμμένο ανάλαφρα και με αρκετή δόση σάτιρας, σε σύγχρονο ρυθμό και με ωραίο «χτίσιμο» της υπόθεσης.

  • Cleopatra
    2019-02-03 05:25

    Αρκετά καλογραμμένο, γρήγορη ροή, ωραίοι χαρακτήρες και ένα έγκλημα που σε κάνει να αναρωτιέσαι. Τελικά όλα έγιναν για μια χούφτα βινύλια;

  • Anna
    2019-01-25 06:27

    Ο μόνος λόγος που διάβασα ως το τέλος αυτό το βιβλίο είναι η απόφασή μου να συμμετέχω στο μαραθώνιο αστυνομικής λογοτεχνίας που διοργανώνουν οι εκδόσεις μεταίχμιο και το παρόν βιβλίο ήταν μέσα σε αυτά που καλούμαστε να διαβάσουμε.....Και ειλικρινά απορώ γιατί..... Ενώ έχεις μέσα τους Σκανδιναβούς που δεν παίζονται ή τα ιερά τέρατα τον Ελρόι και την Πατρίσια Χάισμιθ, μου βάζεις και αυτό το βιβλίο.... με ήρωα έναν αστυνομικό που δεν τον παίρνει σοβαρά ούτε η μάνα του, που ο φόνος έχει γίνει στο φιλικό - οικογενειακό του περιβάλλον και τον ειρωνεύονται - ή άκουσον άκουσον τον απειλούν κιόλας - οι μάρτυρες και οι ύποπτοι, ένας χοντρομπαλάς που έχει άπειρα κόμπλεξ, καταρχήν με το όνομά του και δεν έχει συμφιλιωθεί με αυτά. Επίσης, σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΗΛΙΘΙΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ Ο ΚΑΘΕ ΗΛΙΘΙΟΣ ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ..... Με ενδιαφέρει η ατμόσφαιρα, τα γεγονότα, οι ατάκες, η πορεία της έρευνας, δηλαδή πράγματα που παίζουν δευτερεύοντα ρόλο στο παρόν βιβλίο, καθώς πρέπει να κάνουμε μια ψυχανάλυση (που ώρες ώρες δεν στέκει μάλιστα και αποπροσανατολίζει από την υπόθεση) στον κάθε πειραγμένο.Στο παρόν βιβλίο στο τέλος δεν καταλαβαίνουμε καλά καλά ποιος είναι ο δολοφόνος, γιατί ο αστυνόμος Χαρίδημος τα παρατάει όλα και την κάνει (ναι, πολύ επαγγελματική στάση), οι ήρωες είναι όλοι τους εντελώς αχώνευτοι, ενώ κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν υπάρχει. Και το χειρότερο είναι ότι ενώ το βιβλίο θα μπορούσε να το ρίξει στο χιούμορ, δεν το κάνει, αλλά παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά.. απορώ ειλικρινά αν όλες οι υπέροχες κριτικές που διάβασα είναι από συγγενείς και φίλους της!!Θετικό στοιχείο η μουσική και μου άρεσε πολύ η ιδέα που κάθε κεφάλαιο ξεκινάει με κάποιο στιχάκι, που σχετίζεται με όσα παρανοϊκά γίνονται στο κεφάλαιο. Η συγγραφέας ξέρει - και αυτό φαίνεται - από τη ροκ μουσική. Δυστυχώς για μια ακόμα φορά διάβασα έλληνα συγγραφέα και είμαι εντελώς απογοητευμένη

  • Vasso
    2019-02-19 01:16

    Για μένα το συγκεκριμένο βιβλίο αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη του 1ου μαραθωνίου αστυνομικής λογοτεχνίας του Μεταίχμιου. Εξαιρετική γραφή, με δόσεις χιούμορ, χωρίς υπερβολές ως προς την απόδοση των χαρακτήρων της και με μία εύστροφη μουσική επένδυση, η οποία δεν περνάει απαρατήρητη και δεν αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη. Μία ιστορία που ξετυλίγεται σε μία γνώριμη πόλη και με πρωταγωνιστές που δε θα έλεγα ότι συναντάς κάθε μέρα - τουλάχιστον υπό τις συγκεκριμένες ιδιότητες! Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Χαρίδημος, ένας ήρωας που απέχει παρασάγγας από τους ντετέκτιβ που έχουμε συνηθίσει στα αστυνομικά μυθιστορήματα. Η πλοκή του ρέει χωρίς να κάνει κοιλιά, ενώ το τέλος που επιλέγει η συγγραφέας προδιαθέτει τον αναγνώστη για νέες περιπέτειες, αφήνοντας την αίσθηση to be continued!

  • Maria Altiki
    2019-02-16 03:13

    Πρώτα απο όλα δεν θα χαρακτήριζα το βιβλίο αστυνομικό, γιατί το αστυνομικό του κομμάτι είναι σταγόνα στο ωκεανό του βιβλίου. Κανένα σασπένς, καμία ανατροπή και στο τέλος καμία λύση. Παρόλα αυτά οι περιγραφές και το χτύσιμο των χαρακτήρων ήταν πολύ καλό. Σαν αναγνώστης του συμπαθείς ακόμα και αν το κύριο πρόσωπο του βιβλίου ο αστυνόμος Χαρίδημος είναι μαμάκιας. Θα μπορούσε βέβαια το βιβλιο να ήταν πολύ μικρότερο, υπήρχαν κομμάτια που δεν χρειαζόταν. Θα δώσω και άλλη ευκαιρία στην συμπαθέστατη Χίλντα διαβάζοντας και το επόμενο βιβλίο της.

  • Marilia
    2019-01-24 02:19

    Δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν καλό βιβλίο, αλλά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Οι χαρακτήρες, από τον αστυνομικό μέχρι τον δολοφόνο ήταν άκρως ενοχλητικοί και το τέλος της υπόθεσης χλιαρό. Πιστεύω όμως οτι αξίζει να το διαβάσετε γιατί είναι ένα καλό δείγμα ελληνικής πραγματικότητας σε επίπεδο αστυνομικής λογοτεχνίας.

  • Chrysa
    2019-02-16 06:06

    Εξαιρετικό βιβλίο. Νόμιζα ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα φαν των αστυνομικών μυθιστορημάτων αλλά ίσως και να είμαι τελικά. Δυνατή πλοκή, δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Ευελπιστώ ότι θα υπάρξει και συνέχεια του.

  • Menia
    2019-02-17 02:27

    ένα βιβλίο αστυνομικής λογοτεχνίας που ίσως αν ήταν ταινία θα πλησίαζε την κοινωνική-ρομαντική-κομεντί. λίγο μαμόθρεφτος τύπος ο αστυνομικός, συμπαθητικοί οι κακοποιοί, εκνευριστικές οι κοπέλες, γενικά σε ήπιο και ανάλαφρο ύφος η ιστορία. ωστόσο δε θα το έλεγα αστυνομικό μυθιστόρημα

  • Katerina
    2019-01-30 04:23

    Ενώ είναι το πρώτο βιβλίο της Χίλντας Παπαδημητρίου, εγώ τα διάβασα ανάποδα. Ίσως δεν ήταν και η καλύτερη προσέγγιση. Αφενός εξήγησε κάποια πράγματα της προσωπικής ζωής του Χάρη, αφετέρου όμως είχα ήδη μια ιδέα για το γράψιμο της συγγραφέως και παρατήρησα πως υπάρχει αρκετή βελτίωση μεταξύ των δύο βιβλίων. Αλλά πιο συγκεκριμένα και με spoilers για όσους δεν θέλουν να μάθουν λεπτομέρειες της ιστορίας.Συνεχίζει να μου αρέσει το γεγονός πως η Χίλντα εκμεταλλεύεται τις γνώσεις της στην μουσική και προσθέτει μικρά αποσπάσματα στις αρχές των κεφαλαίων,καθώς επίσης τις συνδέσεις συναισθημάτων και μουσικής. Οι χαρακτήρες του βιβλίου από την μια μεριά φαίνονται απλοί και δομημένοι και από την άλλη περίεργοι και μπερδεμένοι. Χάνεις λίγο την αίσθηση του ποιος είναι ο καλός και ποιος είναι ο κακός. Υπάρχει ένα γενικό μυστήριο. Η ζωή όλων είναι γεμάτη έντονα συναισθήματα. Ο Χάρης αγανακτεί με την μέχρι τώρα ζωή του και με τον τρόπο που του συμπεριφέρεται η μητέρα του, η Σόνια ακολουθεί το πάθος της και ταλανίζεται από τις επιλογές της, η Τατιάνα από την μια ανησυχεί για την ζωή της και από την άλλη για τον Φώντα και την αδερφή της. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται ωραία. Μέχρι εδώ καλά.Στα κακά του βιβλίου, όμως, το τέλος είναι απογοητευτικό. Ενώ η όλη ιστορία δομείται σταδιακώς ωραία, στο τέλος αποδομείται πλήρως. Ο Χάρης διαπράττει ένα τεράστιο δικονομικό λάθος (πώς δικαιολογείται αυτό αν είσαι καλός αστυνομικός) και βρίσκεται μεταξύ της αίσθησης του καθήκοντος και της συμπάθειας προς τους συγγενείς του. Επίσης πώς δεν μιλά απευθείας με τους ανωτέρους του για να αναλάβει κάποιος άλλος της υπόθεση αφού εμπλέκεται η οικογένειά τους; Εν συντομία δηλαδή λυπάμαι αλλά ο Χάρης είναι ο πιο ανίδεος αξιωματικός της αστυνομίας που υπάρχει. Η δε οικογένεια εμπλέκεται σε όλα τα δυνατά σημεία. Η Σόνια απατά συνεχώς τον Φώντα, οι φίλοι του όλοι τον μαχαιρώνουν πισώπλατα και γενικά ο Φώντας έχει κάνει μια πάρα πολύ κακή επιλογή ανθρώπων που τον περιβάλλουν με μόνη εξαίρεση την Τατιάνα και τον Μιχάλη. Ακόμα όμως και για την Τατιάνα μένει μια σκιά, καθώς είναι η σιγανοπαπαδιά, σύμφωνα με δύο μαρτυρίες. Τελικά ποιός σκότωσε ποιόν; Νομίζω πως θα μπορούσε να είχε πιο ξεκάθαρο και δομημένο τέλος το βιβλίο. Σε σύνολο νομίζω πως το "Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς" ήταν πολύ καλύτερο.

  • Ελένη Αθανασίου
    2019-01-30 01:07

    Ενώ δεν είναι το αστυνομικό που πάντα έψαχνες να διαβάσεις και ιδιαίτερο σασπένς δεν έχει, το "Για μια χούφτα βινύλια" διεκδικεί την προσοχή σου και πολύ περισσότερο την εκτίμησή σου. Ο Χάρης με τις χίλιες δυό αδυναμίες γίνεται φίλος σου, λες "πού θα πάει θα μάθει" και περιμένεις με ανυπομονησία την επόμενη αποστολή του!

  • Zozoka
    2019-02-07 04:26

    A feel-good crime novel, decorated with a vintage feel and a sincere love for music and LPs... I really liked the main detective, Harry Nikolopoulos, his authentic struggle to distance himself from his authoritative mother and his dream to become a kick-ass detective like those in the crime novels he reads. Characters seemed approachable and sincere, I loved this in the book.

  • BlueblackAnastasia
    2019-02-18 03:18

    Μία ιστορία φόνων από αυτές που δίνουν καλό όνομα στην κατηγορία «αστυνομικό μυθιστόρημα». Δυνατή ιστορία, χαρακτήρες που δεν είναι μονοδιάστατοι αλλά αληθινοί, βγαλμένοι από τις γειτονιές που περιγράφονται.Ας μου επιτραπεί η ξενόγλωσση έκφραση a page turner.Στον βασικό πρωταγωνιστή αξίζει συνέχεια και την έχει. Ευτυχώς.

  • Constantina
    2019-01-21 03:17

    Η πλοκή του βιβλίου-τροπή των γεγονότων δεν μπορώ να πω ότι με συνάρπασε.Όμως,τους αγάπησα όλους. Με τις αγάπες τους,τα πάθη τους,τα μίση τους και φυσικά την καταπληκτική μουσική τους.Θα το ξαναδιάβαζα για να ξαναγινω ένα κομμάτι αυτού του σύμπαντος.

  • Maria
    2019-02-13 01:09

    Δε λέω, πολύ καλό βιβλίο. Βέβαια, με γείωσε λίγο το απότομο τέλος.

  • Chrisa
    2019-02-13 03:13

    ενω η ιστορια ειναι καλη, τελειωνει τοσο αποτομα και χωρις να δωσει ολες τις απαντησεις που ηθελα

  •  Zoi Elena
    2019-02-05 08:13

    Αυτό που αξίζει σίγουρα είναι οι μουσικές αναφορες!Αν κάποιος θέλει να το διαβάσει, θα πρότεινα να το πάρει από τη σειρά pocket των εκδόσεων μεταιχμιο,ώστε όποια γεύση και να του αφήσει,να μη στερηθεί χρήματα που θα έδινε για ένα βιβλίο που αξίζει παραπανω..

  • Katerina Paisoglou
    2019-02-13 05:01

    Καλη προσπαθεια της συγγραφεως να δημιουργησει ιδιαιτερους χαρακτηρες στην αρχη μου κρατησε το ενδιαφερον αλλα μετα ανυπομονουσα να επιλεξω το επομενο βιβλιο για αναγνωση ....

  • Amlugiel
    2019-02-08 01:06

    Θα το χαρακτήριζα χλιαρό. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε, το διάβασα ευχάριστα αλλά ως εκεί. Δεν μου άφησε κάτι το ιδιαίτερο , το τέλος μου φάνηκε ανιαρό και προχειρογραμμένο, σα να μην ήξερε τι ήθελε και να ζορίστηκε ίσα ίσα για να τελειώσει το βιβλίο. Είναι καλό για να το διαβάσεις μια φορά αλλά όχι για να το έχεις μόνιμα στην κατοχή σου. Είναι σαν την εξωτική κουζίνα. Είναι ωραία εμπειρία να την δοκιμάσεις μια φορά αλλά όχι να την εντάξεις και μόνιμα στην διατροφή σου. Εκτός αν ξετρελαθείς τόσο πολύ.

  • Lilly
    2019-01-22 02:01

    Πρωτότυπος τίτλος για αστυνομικό. Ειδικά όταν η λέξη «βινύλια» είναι σχεδόν κατηργημένη, όπως και τα ίδια τα βινύλια άλλωστε. Κι όμως, υπάρχουν κάποιοι για τους οποίους το συγκεκριμένο αντικείμενο αποτελεί ακόμα πραγματικότητα. Κάποιοι που είναι γύρω μας και είναι ικανοί να κάνουν πολλά προκειμένου να μη χάσουν τη συνήθειά τους να τα συλλέγουν και να τα ακούν. Γιατί τα βινύλια γι’ αυτούς είναι κάτι πολύ παραπάνω από απλώς το μέσο για να ακούσεις μουσική.Ο Σταμάτης Παυλίδης βρίσκεται νεκρός. Από τη συλλογή βινυλίων του λείπουν κάποια κομμάτια. Ο αστυνομικός Χάρης Νικολόπουλος, ένας σαραντάχρονος άντρας που δεν έχει το σθένος να φύγει από το σπίτι της μητέρας του ή να της αντιμιλήσει, θα αναλάβει την υπόθεση. Θα την πάρει στα σοβαρά και θα αναγκαστεί να πάρει και τον εαυτό του στα σοβαρά. Οι χαρακτήρες που μπλέκονται είναι πολλοί. Είναι η ξαδέρφη του η Τατιάνα που δουλεύει στο μοναδικό δισκάδικο που έχει απομείνει στο κέντρο, είναι ο Φώντας, ο πρώην άντρας της μεγαλύτερης αδερφής της Τατιάνας και ιδιοκτήτης του δισκάδικου, είναι ο Ισίδωρος, που μοιάζει να είναι η εκδοχή της κατάληξης του Χάρη αν συνεχίσει να ζει με τον τρόπο που ζει. Οι χαρακτήρες πολλοί, ίσως αμέτρητοι. Ο καθένας με την προσωπικότητά του, με το ρόλο του, όσο αμελητέος και να είναι. Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, τίποτα δεν είναι αμελητέο, τίποτα δεν πετιέται, σαν αράδες που προσπαθούν να εμπλουτίσουν την πλοκή. Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, όλοι έχουν φωνή. Μόνο που επιλέγουν εκείνοι πώς θα την χρησιμοποιήσουν.Η Χίλντα Παπαδημητρίου καταφέρνει να συγκεράσει δύο λογοτεχνικά είδη: το αστυνομικό και το κοινωνικό. Το ένα δεν καπελώνει το άλλο, ούτε υποχωρεί, ούτε διεκδικεί τη θέση του. Η παντρειά είναι πετυχημένη. Από αστυνομικής πλευράς, διατηρείται το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Καρδιοχτυπάς, υποψιάζεσαι μέχρι και τον ίδιο σου τον εαυτό. Τα στοιχεία πάνε κι έρχονται, ο Χάρης ανακαλύπτει συνεχώς κάτι ή κάποιον κι εσύ δεν πιστεύεις ότι είναι μόνο αυτό, βλέπεις ότι από πίσω κρύβονται κι άλλα. Από κοινωνικής πλευράς, εγείρει ερωτήματα. Πόσο κοινό είναι πλέον να βλέπεις 40ρηδες να μένουν ακόμα στο πατρικό τους; Πόσο κοινό είναι να βλέπεις την ανικανότητα δέσμευσης στα ζευγάρια; Τα διαζύγια για όλους τους ρηχούς και λάθος λόγους που απλώς δε δουλεύτηκαν ποτέ για να προχωρήσουν παρακάτω; Πόσο κοινό είναι να βλέπεις τη μοναξιά να αποκτά όλο και μεγαλύτερο ρόλο στη καθημερινότητά μας, αντί για να χαιρόμαστε τα πρόσωπα γύρω μας; Μέχρι πού είναι ικανή αυτή η απογοήτευση να φτάσει κάποιον;Το μυθιστόρημα της Χ. Παπαδημητρίου μπορεί να γίνει ιδιαίτερα καυστικό, με την διακριτικότητα που χαρακτηρίζει την πένα της. Μπορεί επίσης να γίνει αστείο, συγκινητικό, δραματικό. Απλώς γιατί είναι ανθρώπινο. Άξονάς του είναι ο άνθρωπος, ο απλός, ο καθημερινός. Οι σχέσεις του, πώς εξελίσσονται, πώς τον επηρεάζουν και πώς αλλάζουν αυτές και η πραγματικότητα μέσα από αυτές. Δε θα μπορούσε λοιπόν να είναι κάτι λιγότερο από ανθρώπινο. Πέρα από αστυνομικό και πέρα από κοινωνικό. Βασική παράμετρος του έργου είναι η μουσική. Πρωταγωνίστρια με όλα της τα μεγαλεία, η μουσική δεσπόζει σε κάθε σελίδα. Κάθε περιστατικό έχει το τραγούδι του, κάθε ανάμνηση το συγκρότημά της. Τα βινύλια είναι η αφορμή. Η Τατιάνα άλλωστε έχει το iPod της για τη μουσική, αλλά η μουσική παραμένει η ίδια. Τα συναισθήματα παραμένουν τα ίδια. Το μυθιστόρημα είναι απόλαυση για τους λάτρεις της μουσικής. Έχει παραπομπές που το κάνουν να είναι πιο πικάντικο, πιο χρωματιστό. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να νιώσεις αυτό που ένιωθαν τις δεκαετίες του ’60 ίσα με το ’80 γιατί δεν είχες γεννηθεί, η Χίλντα Παπαδημητρίου μπορεί να σου μεταφέρει το συναίσθημα αυτούσιο, να σου χρωματίσει την εικόνα και να μην πάσχει πουθενά, να κόψει ένα κομμάτι της ανάμνησης και η μυρωδιά του να είναι ακόμα νωπή. Το «Για μια χούφτα βινύλια» είναι ένα πολυδιάστατο μυθιστόρημα, που ταιριάζει στο σήμερα. Γιατί πλέον, είναι τόσο περίπλοκη η καθημερινότητά μας που δεν μπορούμε να είμαστε μόνο ένα πράμα. Είναι τόσο υποκειμενική η αλήθεια που για τον καθένα είναι διαφορετική η πραγματικότητα χωρίς να αναιρεί αυτή του ενός, την πραγματικότητα του άλλου. Είναι ένα μυθιστόρημα που μπορεί να σου δώσει κουράγιο και να στο πάρει πίσω την ίδια στιγμή. Είναι έτσι όπως ακριβώς είναι και η ζωή. Τα έχει όλα και μπορεί, τελικά, να μην έχει και τίποτα. Σημασία έχει πώς τη ζεις εσύ.Αστυνομικό λοιπόν. Και κοινωνικό. Και ανθρώπινο. Και πραγματικό. Και φανταστικό. Δεν έχει και τόση σημασία η ταμπέλα. Σημασία έχει ότι η Χίλντα Παπαδημητρίου καταφέρνει να απεικονίσει τα πάντα γύρω μας και μέσα μας. Κι αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο εγχείρημα από το να βρει τελικά ο Χάρης, ποιος δολοφονεί συλλέκτες «για μια χούφτα βινύλια»…Η κριτική δημοσιεύτηκε στο: http://www.critique.gr/index.php?&amp...

  • Kyriaki
    2019-02-05 01:11

    Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω αστυνομικό βιβλίο γραμμένο από Έλληνα συγγραφέα και δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα. Ενδιαφέρον βιβλίο αλλά λίγο αργό χωρίς ιδιαίτερες ανατροπές. Η υπόθεση είναι ωραία ιδέα αλλά η ροη της ιστορίας λίγο κουραστική. Ο πρωταγωνιστής μια ελαφρώς κωμική φιγούρα (μαζί με τη μαμά του) δίνει στην ιστορία μια πιο αστεία διάσταση. Προς το τέλος τα πράγματα καλυτερεύουν, υπάρχουν δηλαδή ανατροπές και αρκετή αγωνία ώστε να μην αφήσεις την ανάγνωση στη μέση αλλά να συνεχίσεις μέχρι τέλους. Μου άρεσε ιδιαίτερα το ότι ο πραγματικός δολοφόνος δεν αποκαλύπτεται αμέσως. Βέβαια το τέλος με χάλασε αρκετά. Θα προτιμούσα να ήταν λίγο πιο συγκεκριμένο και να μην το άφηνε στη φαντασία μας. Θα ήθελα να ξεκαθάριζε το θέμα του δολοφόνου και να μας έλεγε τελικά τι απέγινε ο πρωταγωνιστής. Ήθελε γενικά μερικές σελίδες ακόμα.

  • Giannis
    2019-02-07 07:11

    Πρωτη μου επαφη με την δουλεια της Χιλντας και οι εντυπωσεις μου ειναι απο αναμεικτες εως κακες.Καπου μπερδευτηκε με το αν γραφει αστυνομικο η κοινωνικο μυθιστορημα και τελικα δεν εγραψε τιποτα απο τα δυο.Στα θετικα οι πολλες μουσικες αναφορες του βιβλιου και ο χαρακτηρας της μαμας Κυριας Σοφιας που αποτυπωνε πολυ καλα την συγχρονη Ελληνιδα μανα.Στα αρνητικα οτι το βιβλιο ποτε "δεν πηρε μπρος" ολα γινονταν πολυ flat και στο τελος που περιμενες να δεις τι παιχτηκε τελικα με τις δολοφονιες ο αλλος εφυγε και πηγε στον Λονδινο(οσοι το χουν διαβασει θα με καταλαβουν)!!Καταλαβαινω οτι η συγγραφεας ηθελε να το τελειωσει με εναν αερα μυστηριου και να βγαλει ο αναγνωστης τα δικα του συμπερασματα,αλλα δεν τα καταφερε και το τελος ηταν πολυ φλου!Τελος βαρεθηκα σε καθε παραγραφο να μαθαινω που και πως παρκαρε ο καθενας το αμαξι/μηχανη του,μα σε καθε παραγραφο!! και επισης κουραστηκα να μην σηκωνει κανεις το τηλεφωνο του!!Πιαστε το το ρημαδι!!!

  • Alexis Nikolaou
    2019-02-05 04:14

    Ως πρωτόλειο θα το βαθμολογούσα με 3, αλλά βάζω 2 για τις -αδικαιολόγητα- αποθεωτικές κριτικές. Το πρώτο και κύριο πρόβλημα είναι ότι ανάμεσα στους "POV χαρακτήρες" (εκείνους δηλ. που η συγγραφέας μας βάζει στο μυαλό τους) βρίσκεται και ο ένοχος/οι ένοχοι, όπως και κάποιοι που γνώριζαν για τα εγκλήματά του/τους. Πώς γίνεται λοιπόν να τα κρατάνε "κρυφά" από τον αναγνώστη; Παράδειγμα:[ΣΠΟΙΛΕΡ]Ο Φώντας δεν τρώει, δεν κοιμάται, είναι χάλια, γιατί; Επειδή έχει προβλήματα με το δισκάδικο και αγαπάει ακόμη την πρώην του. Αυτά μόνο είναι που τον στεναχωρούν (σύμφωνα με το POV του). Αιφνιδιαζόμαστε λοιπόν μαθαίνοντας ότι ευθύνεται για έναν τουλάχιστον από τους θανάτους. Όχι, δεν μας "ξεγέλασε" η επιδεξιότητα της πλοκής, αλλά η αναξιοπιστία του POV: Πώς γίνεται να απουσιάζει από το μυαλό του Φώντα κάθε σκέψη, ανησυχία, ενοχή για τον θάνατο/τους θανάτους που προκάλεσε; Είναι δυνατόν να ξαγρυπνά από ανασφάλεια για το επαγγελματικό του μέλλον, αλλά να μην του καίγεται καρφί για τον φόνο/τους φόνους που διέπραξε και την πιθανότητα να πάει φυλακή; Χώρια που τόση αναισθησία δεν κολλάει με το προφίλ του (δύστροπος, αλλά ψυχούλα).Θα μπορούσα να διατυπώσω και άλλες ενστάσεις, αλλά είπαμε, πρωτόλειο. Πιστώνεται άλλωστε η συγγραφέας τη δημιουργία ενός αστυνομικού σαν τον Χάρη, που έχει "ψωμί" και μπορεί να της εμπνεύσει καλύτερα βιβλία στο μέλλον.

  • Δημήτριος Ντούρλιας
    2019-02-10 03:02

    Η συγγραφέας με αυτό το μυθιστόρημά της προσπαθεί από τη μία να παρουσιάσει μία ιστορία μυστηρίου και αστυνομικής πλοκής και από την άλλη οδηγείται σε μία σκιαγράφηση της Ελληνικής κοινωνίας και της ελληνίδας μάνας με αρκετή δόση χιούμορ. Δεν λείπει και μία υφέρπουσα παράλληλη ερωτική ιστορία που όμως λήγει άδοξα. Μου άρεσε η ιστορική αναδρομή της συγγραφέως στα δισκάδικα της δεκαετίας του '80 και των αρχών του '90 καθώς και η περιπλάνηση των πρωταγωνιστών σε γνώριμα μέρη της Αθήνας. Θεωρώ όμως πως υπήρχαν κάποια κενά στην ιστορία της και πως δεν έδωσε ένα καθαρό τέλος. Στην ουσία ο δολοφόνος δεν είναι ξεκάθαρο ποιος είναι αφού ο Φώντας και η Σόνια αποδέχονται αμφότεροι την ενοχή τους αποκλείοντας οποιονδήποτε άλλο ύποπτο. Επίσης υπάρχουν και κάποια πρόσωπα που μένουν μετέωρα και δεν συνεισφέρουν στην πλοκή όπως ο Μαρκίδης. Τελειώνοντας το μυθιστόρημα ένιωσα σαν να λείπουν σελίδες όπου θα απαντιόταν τα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν.