Read Kaptanın Dizeleri ve Yürekteki İspanya by Pablo Neruda Erdoğan Alkan Online


Sevdaların ve devrimlerin şairi Neruda İspanya iç savaşı başladığı zaman (1936) Madrit'te konsolostu.Konsolosluk görevi sona erdi ve Paris'e yerleşti. Kendini İspanyol cumhuriyetçilerinin yiğit savaşımına adadı.İlk büyük siyasal uzun şiirini onlar için yazdı: Ölen Halk Savaşçılarının Annelerine Şarkı. Dünya Şairleri İspanyol Halkını Savunuyor dergisini çıkardı."İspanyol-AmSevdaların ve devrimlerin şairi Neruda İspanya iç savaşı başladığı zaman (1936) Madrit'te konsolostu.Konsolosluk görevi sona erdi ve Paris'e yerleşti. Kendini İspanyol cumhuriyetçilerinin yiğit savaşımına adadı.İlk büyük siyasal uzun şiirini onlar için yazdı: Ölen Halk Savaşçılarının Annelerine Şarkı. Dünya Şairleri İspanyol Halkını Savunuyor dergisini çıkardı."İspanyol-Amerikan Dayanışma Topluluğu"nu kurdu. Bu coşkulu günlerinde, Fransa-İspanya sınır kentlerinde turneye çıkmış bulunan sanatçı Rosario de la Cerda ile karşılaştı ve ateşli bir aşk başladı. Kaptanın Dizeleri bu ateşli sevdanın ürünüdür. 1937 güzünde ülkesi Şili'ye döndü ve İspanyol Devrimi'nin şiirini yazdı: Yürekteki İspanya.Bu kitap iki büyük sevdayı, bireysel aşkla toplumsal aşkı, Kaptanın Dizeleri ve Yürekteki İspanya'yı bir araya getiriyor. Kaptanın Dizeleri Neruda'nın bir diğer önemli aşk yapıtı olan ve yayınevimizin yine Erdoğan Alkan'ın çevirisiyle sizlere sunduğu Yüz Aşk Şiiri'nin de anahtarı gibidir....

Title : Kaptanın Dizeleri ve Yürekteki İspanya
Author :
Rating :
ISBN : 9789753433167
Format Type : Paperback
Number of Pages : 182 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Kaptanın Dizeleri ve Yürekteki İspanya Reviews

  • Jibran
    2019-03-03 22:35

    Love, a questionhas destroyed you.Love, Desire, Furies, – it is in these elemental emotions Pablo Neruda has cast in verse his and the life of his beloved. They met at the beginning of Time when Big Bang was taking shape in their souls and when those various elements came together, guided by violent forces, in a restive arrangement to from their bodies out which arose a desire of self-preservation in perpetual conflict with the vein of self-abnegation. In a way these poems represent the struggle of emotions - emotions that are not conflicting but complementing, but when they overstep their sphere of influence, they disturb that of others. A veritable struggle then ensues in the cosmos of heart. Imagine, what it would feel like if love took on the destructive force of fury? Or if love turned out to be no more than the nom de guerre of a transient desire? Neruda will let you find the answer for yourself. Neruda had written these poems for his wife Matilde Urrutia at a time when sublime love was feeling the first pains of domestic disquiet. He published the collection anonymously and did not take ownership for over a decade, perhaps because he considered them confessional poems. He wrote: “To reveal its source was to strip bare the intimacy of its birth.” But his close friends, seeing the success of the poems, persuaded him to let the personal become the public – and universal. This is what good art is: it is personal at heart but in its scope it is universal, so that it becomes intimately personal to whoever lays eyes on it. I have read this collection twice and on both occasions I could not detect anything that makes these poems confessional. Allusions to people and events are completely missing, if that was the fear. There is also no trace of Neruda the man distinguishable from Neruda the poet whom we do not already know from his other collections, in style and form, and in the use of language and metaphor. One may see this collection as an afterword of Twenty Love Poems and a Song of Despair. My suspicion is that since, unlike the rest of his poetry, these express his difficulties with love and loving, leading on to a visible conflict that may be seen as an unsuitable topic for love poetry, Neruda did not like what he was writing and hid himself. Be that as it may, amid the pleasures and bounties of boundless love expressed in a colossal voice of nature, of which I will write further down, here Neruda writes freely of the nooks of shadow darkening the path which he wants as straight as road or a sword; his imagination struggles with each wound that has the shape of your mouth, which has injured him in his slumber of love; he complains openly, You have not made me suffer / merely wait and I vainly sought you in the depths of my arms; but he’s also repentant for his own part, Shake off my word that came to wound you / and let it fly through the open window / It will return to wound me / without your guiding it. In the end he affirms, It is not only the fire that burns between us / but all of life; Then comes the final warning, when love is pushed against the wall, it resorts to masculine violence:"I shall end up by attackingthose who between my breast and your fragrancetry to interpose their dark foot."Because"Ah let them tell me howI could abolish youand let my hands without your formtear the fire from my words."This is then love at a loss, passion circumventing the trappings of stillness, vow fighting the pangs of doubt, affection scratching off the rust of weariness; this is, to use Milan Kundera’s phrase, Neruda’s attempt to understand the unbearable lightness of love. He does this in a manner which is his forte: by transforming his beloved into Nature pure and unsullied, made up of earth, water, fire and wind, mountains, rivers, seas and skies, and all that emerges from those. In short, he traverses every corner of the body of earth to sow it and cultivate it, to sow and cultivate again and again, to save it from the barrenness that threatens its primordial fecundity. Neruda, as he does elsewhere, employs a stunning and all-encompassing telluric metaphor to the soul and body of his beloved. Take a look at this:In You the EarthLittlerose,roselet,at times,tiny and naked,it seemsas though you would fitin one of my hands,as though I’ll clasp you like thisand carry you to my mouth,butsuddenlymy feet touch your feet and my mouth your lips:you have grown,your shoulders rise like two hills,your breasts wander over my breast,my arm scarcely manages to encircle the thinnew-moon line of your waist:in love you have loosened yourself like sea water:I can scarcely measure the sky’s most spacious eyesand I lean down to your mouth to kiss the earth.A beautiful, delightful poem loaded with creative eros whose most pleasing aspect is the shift of perspective that gradually expands from a 'rose, roselet’ to ‘loosened sea water’ and ‘spacious sky.’One may object to his unabashed masculinity, the latent violence of his possessive charms, the overpowering candour of his physical superiority, the machismo he infuses his confessions of love with – his manliness tightens, without a qualm, its insistent arms against the tender flesh of the lover’s body lying in surrender. His poems are written for the elemental female form, testing her patience with the flood and volcano of emotions that he pours into it. But he is not unaware of this. He understands it thus:From Absence"I have scarcely left youwhen you go in me, crystallineor trembling,or uneasy, wounded by meor overwhelmed with love, as when your eyesclose upon the gift of lifethat without cease I give you.Yet, he pays homage to the female form of his lover with a lightness of expression that dilutes his aggressive beginnings. Take a look at this one by way of example. Here, again, the perspective transform the lover from the 'little one' to 'the earth at vintage time', vast and pristine, naked and without limits. The Infinite One“Do you see these hands? They have measuredthe earth, they have separatedminerals and cereals,they have made peace and war,they have demolished the distancesof all the seas and rivers,and yet,when they move over you,little one,grain of wheat, swallow,they cannot encompass you,they are weary seekingthe twin dovesthat rest or fly in your breast,they travel the distance of your legs,they coil in the light of your waist.For me you are a treasure more ladenwith immensity than the sea and its branchesand you are white and blue and spacious likethe earth at vintage time.In that territory,from your feet to your brow,walking, walking, walking,I shall spend my life."Pablo writes, Jibran rates, but how come a star goes missing? As noted, Neruda had written these poems as anonymous specimens soon to be forgotten for good. In that some poems are doubtless written in haste. In some lines poetry is difficult to detect; in others there is repetitive enumeration of emotions and elements that smacks of poetic juvenilia. I can easily overlook it for the journey has been full of brilliant scenery, fresh metaphor and uninhibited expression of love and fidelity that ends in these words:"And so this letter endswith no sadnessmy feet are firm upon the earth,my hand writes this letter on the road,and in the midst of life I shall bealwaysbeside the friend, facing the enemy,with your name on my mouthand a kiss that neverbroke away from yours."

  • Ahmad Sharabiani
    2019-03-17 22:50

    Los versos del capitán = The capitains verses, Pablo Neruda تاریخ نخستین نگرش: اکتبر سال 1996 میلادیعنوان: هوا را از من بگیر خنده‌ ات را نه!‏ - گزینه شعرهای عاشقانه؛ شاعر: پابلو نرودا؛ مترجم: احمد پوری؛ تهران، نشر چشمه، 1374؛ در 104 ص؛ چاپ سوم 1377؛ شابک: ایکس - 964619432؛ عنوان دیگر: آوازهای ناخدا؛ چاپ چهارم 1378؛ چاپ چنجم و ششم 1380؛ هفتم 1381؛ هشتم 1382؛ دوازدهم و سیزدهم 1385؛ هفدهم و هیجدهم 1387؛ نوزدهم 1388؛ بیستم 1387؛ بیست و یکم 1389؛ بیست و دوم 1390؛ شابک: 9789646194328؛ چاپ بیست و پنجم 1393؛ موضوع: شعر شاعران اسپانیایی قرن 20 مهوا را از من بگیر خنده‌ ات را نههوا را از من بگیر خنده‌ ات را نه!؛نان را از من بگیر، اگر می‌خواهیهوا را از من بگیر، اماخنده‌ات را نه گل سرخ را از من بگیرسوسنی را که می‌کاریآبی را که به ناگاهدر شادی تو سرریز می‌کندموجی ناگهانی از نقره راکه در تو می‌زایداز پس نبردی سخت باز می‌گردمبا چشمانی خستهکه دنیا را دیده استبی هیچ دگرگونیاما خنده‌ ات که رها می‌شودو پروازکنان در آسمان مرا می‌جویدتمامی درهای زندگی رابه رویم می‌گشایدعشق من، خنده تودر تاریکترین لحظه‌ ها می‌شکندو اگر دیدی، به ناگاهخون من بر سنگفرش خیابان جاری استبخند، زیرا خنده توبرای دستان من شمشیری ست آختهخنده تو، در پاییزدر کناره دریاموج کف‌ آلوده‌ اش راباید برافروزد؛و در بهاران، عشق منخنده ات را می‌خواهمچون گلی که در انتظارش بودم بخند بر شببر روز، بر ماهبخند بر پیچاپیچ خیابان‌های جزیره،بر این پسر بچه کمروکه دوستت دارداما آنگاه که چشم می‌گشایم و می‌بندم،آنگاه که پاهایم می‌روند و باز می‌گردندنان را، هوا راروشنی را، بهار رااز من بگیراما خنده‌ ات را هرگز!تا چشم از دنیا نبندمپابلو نروداا. شربیانی

  • فرشاد
    2019-02-25 22:36

    یک ستاره، به احترام آن شعرهای مقدسی، که تیغ سانسور چی، بی رحمانه بر پیکر هایشان تاخته... “آنان که رنج میبرند کیانند؟ نمیدانم اما مردم من اند با من بیا به من میگویند مردم تو مردم شوربخت تو میان کوه و دریا با اندوه و خستگی نمیخواهند تنها پیکار کنند آنان در انتظار تو اند... “

  • Saman Kashi
    2019-03-06 03:53

    تورا بانو ناميده‌امبسيارند از تو بلندتر، بلندتربسيارند از تو زلال‌تر، زلال تربسيارند از تو زيباتر، زيباتراما بانو تويياز خيابان که مي‌گذري نگاه کسي را دنبال نمي‌کشانيکسي تاج بلورينت را نمي‌بيندکسي بر فرش سرخ زرين زير پايت نگاهي نمي‌افکندو زماني که پديدار مي‌شوي تمامي رودخانه‌ها به نغمه در مي‌آينددر تن منرنگ‌ها آسمان را مي‌لرزانندو سرودي جهان را پر مي‌کندتنها تو و منبه آن گوش مي‌سپريم

  • Ammara Abid
    2019-03-04 01:57

    One word for this book, 'Sensuous'Love, a questionhas destroyed you. LIVES Ah how ill at ease sometimesI feel you arewith me, victor among men!Because you do not knowthat with me were victoriousthousands of faces that you can not see,thousands of feet and hearts that marched with me,that I am not,that I do not exist,that I am only the front of those who go with me,that I am strongerbecause I bear in menot my little lifebut all the lives,and I walk steadily forwardbecause I have a thousand eyes,I strike with the weight of a rockbecause I have a thousand handsand my voice is heard on the shoresof all the landsbecause it is the voice of allthose who did not speak,of those who did not singand who sing today with this mouththat kisses you.

  • Leila Dehghan
    2019-03-18 00:48

    نان را از من بگیر ، اگر میخواهیهوا را از من بگیر اما خنده ات رانه روشنی را ، بهار را از من بگیر اما خنده ات را هرگز ...تا چشم از دنیا نبندم .....******************************************** ( Pablo Neruda) عاشقانه های پابلو نرودااین مجموعه که در زمان تبعید نرودا به ایتالیا سروده شده است. نسخه ترجمه شده این اثر در اینترنت با عنوانه ابدیت یک بوسه با ترجمه به حق قوی شاهکار بینش پژوه و نسخه موجود در بازار با ترجمه احمد پوری با وجود تغییراتی چند برای کسب رضایت وزارت ارشاد باز هم قابل قبول است .********************************************سالشمار زندانی پابلو نرودا نام واقعی :نفتالی ريكاردو ره يس باسوآلتوتاريخ و محل تولد : 12 جولای 1904 -پارال1920 :انتخاب نام مستعار پابلو نرودا1921 :سفر به سانتياگو برای تحصيل در رشته زبان فرانسه1922 :انتشار كتاب "گرگ و ميش در سپيده دم "1924 :انتشار كتاب "بيست شعر عاشقانه و يك ترانه نوميد "1925 :مديريت مجله كابالو د باستوس1927 :احراز سمت كنسول شيلی در برمه1928 :احراز سمت كنسول شيلی در سريلانكا1930 :ازدواج با ماريا آنتونيتا آگنار وگلزانس1931 :كنسول شيلی در سنگاپور1934 :كنسول شيلی در بارسلونا1935 :كنسول شيلی در مادريد1936 :شروع جنگ های داخلی اسپانيا و كناره گيری از مقام كنسولی1937 :انتشار كتاب "اسپانيا در قلب من "1939 :سفر به فرانسه1940 :بازگشت به شيلی و سرودن "آواز همگانی "1941 :اعطای مدرك دكتری افتخاری از دانشگاه ميشيگان1942 :مرگ دخترش در اروپا1944 :اخذ جايزه شعر شهرداری1945 :اخذ جايزه ملی ادبيات شيلی و گرايش به حزب كمونيست و راهيابی به مجلس سنای شيلی1946 :اخذ نشان افتخار دولت مكزيك1947 :مخالفت با گنزالس بيده لا رئيس جمهور وقت شيلی و جلای وطن1948 :بركناری از مقام سناتوری جمهوری و صدور حكم بازداشت1949 :سفر به اتحاد جماهير شوروی1950 :ملاقات با جواهر لعل نهرو1952 :انتشار كتاب "شعر های ناخدا "و بازگشت به وطن1953 :جشن پنجاه سالگی با حضور نويسندگان بزرگ جهان1957 :انتشار كتاب "دفتر سوم چكامه ها "1959 :انتشار كتاب "سفرهای دريايی و بازگشتن ها "و انتشار كتاب "صد شعر عاشقانه "و تقديم آن بههمسر سومش ماتيلده اروتيا1960 :اخذ مدرك دكتری افتخاری فلسفه و علم از دانشگاه آكسفورد1961 :انتشار كتاب "سنگ های شيلی "1962 :انتشار كتاب "قدرت های ناب "1964 :انتشار كتاب "يادداشت های ايسلانگرا "1965 :انتشار كتاب "خوردن در مجارستان "1966 :انتشار كتاب "هنر پرندگان "1967 :انتشار كتاب "آواز كرجی بان "1969 :انتشار كتاب "آخر دنيا "1970 :سفير شيلی در فرانسه در دوره رياست جمهوری سالوادور آلنده و انتشار كتاب "شمشير پنهان "1971 :اخذ جايزه نوبل ادبيات1972 :انتشار كتاب "گل سرخ مهجور "و "جغرافيای بی ثمر "1081973 :انتشار كتاب "دريا و ناقوس ها "و "باغ زمستان "و كودتای آگوستو پينوشه و مرگ نرودا درايسلانگرا***********************************************

  • Arman
    2019-03-11 19:30

    میشه گفت خوب بود. من میخواستم با شعرهای نرودا آشنا بشم و فکر می کنم این بهترین گزینه ای بود که وجود داشت.شعرها اکثرا عاشقانه بودند و تعدادیشون هم رنگ و بوی سیاسی داشتن که طبیعی هم هست، نرودا بخشی از شهرتش رو از همین راه بدست آورده...به جز شعر "خنده تو" که یقیناً زیباترین شعره کتابه، شعری با عنوان "دختران" رو دوست داشتمدخترانی که در جستجوی،عشق بزرگ، عشق وحشتناک ایدچه بر سرتان آمده؟شاید!زمان، زمانزیرا اینک،همین جاست زمان،ببینید، ببینید چگونه می گذرد،سنگ های آسمان را با خود می برد،گل ها و برگ ها را نابود می کندبا فریاد موجی که،بر صخره دنیای شما می شکندبا عطر یاس!در کنار ماه خون آلودو اکنون،شما سر انگشت پا بر آب می زنیدبا دل های کوچک تان!و نمی دانید چه می خواهید بکنید،گاه،برخی سفرهای شبانه،برخی کوپه های قطار،برخی پرسه های شادی بخشبرخی رقص های حتی نه چندان بزرگ!بهتر است از ادامه سفر،بمیرید از وحشت، از سرما،یا از تردیدزیرا با گام هائی غول آسا،او را خواهم یافت،در میان شما،دور از شما،و او مرا خواهد یافت،اوئی که در رویارویی با عشق نخواهد لرزیداوئی که در من گره خواهد خورد!در زندگی و مرگ

  • Kamrani Adnan
    2019-02-17 22:30

    تمامی عشقم رادر جامی به فراخی زمینتمامی عشقم رابا خارها و ستاره‌هانثار تو کردماما تو با پاهای کوچک ، پاشنه‌هایی چرکینبر آتش آن گام نهادیو آن را خاموش کردیآه عشق سترگ ، معشوق خُرد مندر پیکارم از پای ننشستمدر ره سپردن به سوی زندگیبه سوی صلح ، به سوی نان برای همهلحظه‌ئی درنگ نکردماما تو را در بازوانم بلند کردمو بر بوسه‌هایم دوختمو چنان در تو نگریستمکه دیگر هیچ انسانی در دیگری نخواهد نگریستآه عشق سترگ ، معشوق خُرد منتو توان مرا نسنجیدیتوان مردی را که برای توخون ، گندم و آب را کنار گذاشتتو ، او را اشتباه کردیبا پشه خردی که بر دامنت افتادآه عشق سترگ ، معشوق خُرد منگمان مبرکه چشمانم در پی تو خواهند بودآنگاه که در دوردست‌هایمبمان ، با آنچه برایت جا گذاشتمبگذر ، با عکس اندوه‌زده من در دستانتمن همچنان پیش خواهم رفتدر دل تاریکی‌ها جاده‌های فراخ خواهم ساختزمین را نرم خواهم کردو ستاره را نثار گام آن‌هائی خواهم کردکه از راه میرسنددر جاده بمانشب برای تو فرا رسیده استشاید در سپیده دمهمدیگر را باز یابیم...آه عشق سترگ ، معشوق خرد من

  • Patrick Gibson
    2019-02-25 03:00

    Undoubtedly some of the finest love poems ever written and probably Neruda’s masterpiece (my opinion)."I want you to knowone thing.You know how this is:if I lookat the crystal moon, at the red branchof the slow autumn at my window,if I touchnear the firethe impalpable ashor the wrinkled body of the log,everything carries me to you,as if everything that exists:aromas, light, metals,were little boats that sailtoward those isles of yours that wait for me.Well, now,if little by little you stop loveing meI shall stop loving you little by little.If suddenlyyou forget medo not look for me,for I shall already have forgotten you.If you think it long and mad,the wind of bannersthat passes through my life,and you decideto leave me at the shoreof the heart where I have roots,rememberthat on that day,at that hour,I shall lift my armsand my roots will set offto seek another land.Butif each day,each hour,you feel that you are destined for mewith implacable sweetness,if each day a flowerclimbs up to your lips to seek me,ah my love, ah my own,in me all that fire is repeated,in me nothing is extinguished or forgotten,my love feeds on your love, beloved,and as long as you live it will be in your armswithout leaving mine."

  • Sara Alaee
    2019-03-15 02:50

    "...بخند بر شب،بر روز، بر ماهبخند بر پیچاپیچِ خیابان های جزیره، بر این پسربچه ی کمرو،که دوستت دارد،اما آن گاه که چشم می گشایم و می بندم،آن گاه که پاهایم می روند و باز می گردند،نان را، هوا را،روشنی را، بهار رااز من بگیر اما خنده ات را هرگز.تا چشم از دنیا نبندم"

  • Sahar
    2019-03-09 22:33

    متن کتاب گزیده ی اشعار شاعر بود. بخش اول یا در واقع گزیده ی شعرهای کتاب اول چندان برایم دوست داشتنی نبود، در واقع به نظرم ارتباط برقرار کردن با حس و حال مدنظر شاعر سخت و دور از دسترس بود اما با سایر بخشهای کتاب راحتتر میشد ارتباط برقرار کرد و حس و مفهوم مدنظر بهتر قابل درک بود. به هر حال به نظر من صرفا کتابی ست حاوی اشعار عاشقانه ی نه چندان سطح بالا.

  • Ruben (BooksVlogs) Arauz
    2019-03-11 20:55

    Final: 5.00Pocas personas pueden hablar del amor como lo hace Pablo, pocas personas pueden decir tanto con tan poco como lo hace Pablo, y pocas personas pueden hacer que te cagues con tanta elegancia como lo hace Pablo. Hablar del amor de tantas maneras diferentes, que la palabra "abstracto" queda diminuta para describir el sentimiento que te deja Pablo con sus razonamientos, y tras de eso te hace replantearte...¿Qué MIERDA ES EL AMOR? y para acabar siempre te deja sus criticas sociales que desmoronan a cualquiera, más a menos así...El Monte Y El Río En mi patria hay un monte.En mi patria hay un río.Ven conmigo.La noche al monte sube.El hambre baja al río.Ven conmigo.Quiénes son los que sufren?No sé, pero son míos.Ven conmigo.No sé, pero me llamany me dicen "Sufrimos".Ven conmigo.Y me dicen: "Tu pueblo,tu pueblo desdichado,entre el monte y el río,con hambre y con dolores,no quiere luchar solo,te está esperando, amigo".Oh tú, la que yo amo,pequeña, grano rojode trigo,será dura la lucha,la vida será dura,pero vendrás conmigo.

  • Niloo
    2019-03-05 19:52

    چنتا نكته درباره كتاب بايد بگم.1. خيلى زياد لوس و رمانتيك بود. جداً داشت حالم به هم ميخورد و خيلى جاها اينطورى بودم كه Ewww, get a room!و خب شديداً خوندنش منو ياد "يك عاشقانه آرام" نادر ابراهيمى مينداخت. تقريباً همونقدر برام ملموس نبود. نميتونستم دركش كنم اصن. 2. همه بايد اين رو بخونند. يا حداقل همه بايد كتابى از پابلو نرودا بخونند! چرا؟ چون كتاب هاى درسى بهمون ياد دادند كه پابلو نرودا اين نباشه. هر كس كه اسم نرودا رو ميشنوه سريعاً ياد ادبيات مقاومتى ميفته و ميگه اه اه، بشينم يه كتاب از اون بخونم؟ 3. يه جاهايى سريع خوشحال ميشدم كه آخيش، ببين! همش هم كه عاشقانه نيست. الان داره از مملكتش ميگه و صلح و فلان. يهو ميديدم وسط اينا، يه بار عشقش رو خطاب قرار ميده و از بوسه هاى آتشينش ميگه كه وسط جنگ فراموششون نميكنه و اين چيزا. چرا آخه؟خلاصه كه اصن راضى نبودم. بخش قشنگ كتاب، اسمشه و خاطره خوبى كه باهاش دارم. همين.

  • Shadi
    2019-03-10 22:59

    زیبای من،چشمان تو برای صورتت بسیار بزرگ است،چشمان تو برای زمین بسیار بزرگ است .سرزمین‌هائی‌ست، رودخانه‌هائی‌ست.در چشمان تو،از میان آن‌ها می‌گذرم،آن‌ها دنیا را روشن می‌کنندو من از میان آن‌ها می‌گذرم،زیبای من

  • Roozbeh
    2019-03-13 02:30

    وقتی به تو می گویند: «این مرد دوستت ندارد،»به یاد بیاورپاهای تنهایم را در شب،که در جستجوی پاهای ظریف و شیرین توست

  • Ramin Azodi
    2019-02-25 23:55

    علي رغم همه سانسور هاي اعمال شده زيبا بود و فاخر. و از ترتيب خاصي پيروي ميكرد كه توصيه ميكنم موقع خوندن كتاب، ترتيبش رو بهم نزنيد :)

  • Mike
    2019-03-07 01:44

    Nearly as beautiful as the person who brought it to me. Thank you, Shannon. ;)"I could not walkexcept with you,...I could not singexcept when you sing."

  • Hoda Marmar
    2019-02-27 22:52

    I really enjoyed these poems 💗

  • Lucy Qhuay
    2019-03-10 01:41

    I've read beautiful things from Pablo Neruda, but I can't say I enjoyed this one and how he connected everything with Nature and things surrounding it. Not that I don't like that kind of poetry. I just didn't enjoy the way he put things together.There is one poem I loved, though:El Monte Y El Río En mi patria hay un monte. En mi patria hay un río. Ven conmigo. La noche al monte sube. El hambre baja al río. Ven conmigo. Quiénes son los que sufren? No sé, pero son míos. Ven conmigo. No sé, pero me llaman y me dicen "Sufrimos". Ven conmigo. Y me dicen: "Tu pueblo, tu pueblo desdichado, entre el monte y el río, con hambre y con dolores, no quiere luchar solo, te está esperando, amigo". Oh tú, la que yo amo, pequeña, grano rojo de trigo, será dura la lucha, la vida será dura, pero vendrás conmigo.

  • Ursula
    2019-03-15 23:43

    I love Neruda, but will someone please make an announcement that his poems aren't really appropriate to be read in wedding ceremonies? (Unless the groom is a philandering possessive romantic, which probably shouldn't come out at the wedding, anyway.) And while spreading the word about Neruda, please mention that black and white are both inappropriate dress colors for guests (and mothers of the bride or groom, for that matter).

  • Darwin8u
    2019-03-08 03:56

    I wish my Spanish was good enough to appreciate Neruda IN Spanish. I love the earthy, populist quality of his love poems. His poems, for reasons I can't fully articulate, resonate with me. All poets should be rabid political southpaws writing erotic love letters to girls, mountains & rivers.

  • Mahsa
    2019-03-01 01:00

    بخند/ زیرا خنده ی تو برای دستان من شمشیری است آخته/ نان را/ هوا را /روشنی را/بهار را/اما خنده ات را هرگز/تا چشم از دنیا بندم.

  • Sheyda Mirlou
    2019-02-27 02:51

    "زنِ مرده" من مرگ را در جایی که سیاهان را کتک می‌زنندنمی‌توانم بپذیرم.زمانی که برادرانم به زندان می‌روندمن نیز با آن‌ها خواهم رفت."تنها آتش نه"آه زندگی من،این تنها آتش نیست که در میان ما می‌سوزداین تمامی زندگی است،داستانی است ساده،عشقی است سادهاز یک زن و یک مردمثل همه.اشعاری لطیف، ترکیبی از مبارزه برای سرزمین و حد والایی از عشق، عشقی که همواره همراه سرباز خواهد ماند و نیروبخش او برای مقاومت و ایستادگی خواهد بود.

  • John
    2019-03-10 19:44

    When I was a young man, I picked up this volume of Neruda's poetry. I was around 20 years old (so far as I can remember), and I was trying to widen my worldview. I remember reading Neruda's poems and wanting--desperately wanting--to find something deep and meaningful in them. I dove in relentlessly, fanning through the book and pulling them out in random fashion. My mind devoured them eagerly. My mind found nothing in the poems that it responded to.Recently I have decided to revisit some books that I read when I was a young man. I picked this one up again, feeling a sense of trepidation. Would I find something in the poems this time? Would I feel the same flatness as before?I am happy to report that Neruda deserves his reputation. When I was a young man, I thought and read as a young man; I processed the poems by trying to analyze them, solely digging under the surface and into the language. My mind sought as a young mind; my mind reported nothing there. With more miles having passed under my feet, and with the strain of love and lost desire upon my heart, something in Neruda's work resonates in me. My mind still seeks, and it finds ample purchase in many of the poems, but my heart--a heart that understands the fatal tragedies of life's performances, both the true and false ones--it, this soul in me, finds a vibration in his work that sounds something in my heart as well. Perhaps it is the set of poems on love; perhaps it is the set of poems on 'The Furies'; perhaps it is the diction, the soft repetition of 'amor, amor, amor'; perhaps it is some undefinable thing that holds its meaning 'like water in a net / the surface and the temperature / of the purest wave of life'; perhaps it is the suffering, the longing, the sort of hard, virile anguish that Neruda finds in his work; perhaps it would be these things that start that vibration. Perhaps it is just sad memory in me that hears something similar in him.Whatever it is, I cannot recommend this book enough. Read it and then put it away for years. Find it again some day, as I feel sure that I will once more in years to come.

  • Aban
    2019-03-08 19:46

    یادمه سال دوم دبیرستان بودم که این اشعار رو خوندم. اون زمان جوون بودم و بی تجربه، اصلن نمیدونستم عشق چیه و همین باعث میشد این اشعار زیباتر از الان به نظر برسن.انگیزه ی من برای خوندن اشعاری از این دست شاید یه جور تمرینه برای آشنا شدن با ماهیت عشق.در این اشعار پابلو نرودا هم بعد ملی و هم بعد جهان وطنی شعرش رو به خوبی ترسیم کرده و پیوند اون با دیگر مسائل انسانی از جمله جنگ خیلی ملموس هست.برای من که شعر شاملو رو اگه اغراق نباشه خیلی خوب میشناسم، جنس شعر خیلی غریب نبود. اما نوع نگاه شاعر به جایگاه زن و مرد در شعر بود که باعث شد من این متن کوتاه رو بنویسم. جایگاه زن و البته تعریف نرودا از زن در این اشعار نسبت به سالهایی که شاعر روزهای زندگیش رو سپری میکرده خیلی نو نیست و شاید حتی میشه گفت نگاه نرودا یه نگاه نخ نما شده هست. من اینجا تنها دو نمونه ی کوتاه رو میارم:اما در انتظار من بمانشیرینی خود را برایم نگهدارمن نیز به توگل سرخی خواهم داداینها سطرهای پایانی شعری با عنوان دوری در این مجموعه هستن×××نترس،من به تو تعلق دارم،اما،نه مسافرم، نه گدا،من ارباب توام،آنکه در انتظارش بودی...اینها هم سطرهای پایانی شعری با عنوان لغزش در این مجموعه هستنبه طور کلی عاشقانه های قشنگی بود.

  • ZaRi
    2019-03-19 03:56

    به گذشته می اندیشمجایی که تومیان شاخه ای نشسته ایو آرامبه میوه ای بدل می شوی.جایی که ریشه ات، شیره زمین را می نوشدو سرود بوسه اتهجاهای یک ترانه را بخش می کند. عطر توبه تندیسی از یک بوسه بدل می شودو آفتاب و زمینسوگندهاشان را به جا می آورنددر برابرت.میان شاخه ها، گیسوی تو را خواهم شناختو چهره ات راکه در دل برگی تصویر می شود. و توتا نزدیکی عطش منگلبرگ هایی خواهی آوردو دهانمبا طعم تو آگین می شودبا بوسه و خونتکه توامان، میوه ای است مرااز باغچه ای که عاشقانشدر آرزویند.

  • Fatemeh Beygi
    2019-03-18 23:40

    شعر هایدر تو زمین رابانوخنده ی توزیبای منبیش تر از بقیه شعر ها جذبم کرد.بعضی تکه های شعر های دیگر هم واقعا دلنشین بود.

  • Nouhé AL-Fradi
    2019-02-25 21:47

    أشعار القبطان أو بما يسمى أيضا غزليات نيرودا، ديوان صاغ فيه بابلو عواطفه الجامحة وحبه الصارخ لزوجته ماتيلدى أوروتيا .قصائد هادئة تماما كهدوء الليل

  • Maryam Hosseini
    2019-02-18 01:36

    .، مـن چـوپـانی نیسـتم نـرم خو ، آن گـونه که در افسـانه ، امـا جنـگـلبـانی ام کـه زمـیـن را ، بـاد را و کـوه هـا را...بـا تـو قسـمت مـی کنـد .

  • Ali Frz
    2019-02-27 03:30

    مطمئنا اشکال از سلیقه منه